Verkiezingen: Crisis in Democratie Honduras

Venezuela sluit oliedeal met China

Fotos van Piet den Blanken, Venezolaanse olieindustrie

Venezuela. Olieindustrie bij Puerto la Cruz.
Venezuela. Oil Industry in Puerto la Cruz.
Venezuela. Industria pertrolera cerca de Puerto la Cruz

Voor meer fotos zie: http://www.denblanken.com/

Noodweer teistert vakantie-eiland Margarita

Caracas, 8-12-2008, ANP (Tessa Marsman), Het vakantie eiland Margarita in Venezuela is officieel in staat van alertheid door de hevige regenval die gisterenmiddag begon en nog steeds aanhoudt. Meer dan 7 duizend mensen zijn de dupe geworden en bijna ander half duizend mensen verloren hun huis.

Margarita is een populaire vakantiebestemming voor Nederlanders. Reisbureaus geven normaal gesproken een zongarantie van bijna 100 procent aan het Caribische eiland dat grotendeels van het toerisme leeft.

De regen begon om 3 uur gistermiddag, “en houdt constant aan”, aldus Maiqel, Nederlandse toeristen begeleider die op het eiland verblijft. “Er zijn geen Nederlandse toeristen gestrand. Het probleem doet zich voornamelijk voor in Valle”, aldus de gids, refererend aan het arme gedeelte van het eiland. Huizen zijn er slecht geconstrueerd.

Door de regen, die met een gemiddelde van 119 kubieke millimeter per seconde uit de lucht komt vallen, zijn alle rivieren buiten hun oevers getreden, muren en bomen omgespoeld en auto´s door het water meegesleept. In de hoofdstad van het eiland, Por La Mar, zijn opvangcentrum opgezet in scholen voor de slachtoffers van de stortvloed.

http://www.telegraaf.nl/buitenland/2752762/__Noodweer_op_Margarita__.html?p=4,1

Amerikaanse Vierde Vloot bedreigt Venezuela vanuit Nederlands Koninkrijk

Alma De Walsche

MO, 28 August 2008

Zuid-Amerika is volop bezig zich te ontwikkelen tot een autonome regio en wil niet langer als achtertuin van de VS behandeld worden. Washington volgt de evolutie argwanend. Na bijna zestig jaar is de Vierde Vloot opnieuw ontplooid, de Amerikaanse marine die de Latijns-Amerikaanse wateren controleert.

Vanaf 1 juli is de Amerikaanse Vierde Vloot opnieuw operationeel. De oprichting van die Vloot dateert van de Tweede Wereldoorlog, toen ze voor de Atlantische en de Caribische kusten jacht moest maken op Duitse onderzeeërs. Met het Akkoord voor Wederzijdse Assistentie in 1949 werd de Vierde Vloot ontbonden. ‘Door dat akkoord werd de veiligheid van het hele continent toevertrouwd aan het Amerikaanse leger, dat hiervoor systematisch beroep deed op de nationale legers’, zegt de Venezolaanse generaal op rust Alberto Mueller Rojas –een intieme raadgever van president Hugo Chávez (lees het volledige interview met hem hier). Mueller Rojas, vicepresident van de nieuwe Venezolaanse Socialistische Partij (PSUV), was onlangs te gast op het Transnational Institute in Den Haag voor een lezing over de Vierde Vloot en de Zuid-Amerikaanse Defensieraad.

Nieuwe machten, nieuwe evenwichten

‘Men zegt van die Vierde Vloot dat ze veeleer symbolisch zal zijn,’ grinnikt de generaal, ‘maar ze zal wel degelijk bommen aan boord hebben.’ Concreet gaat het om een tiental immense vliegdekschepen, met elk een capaciteit van negentig supermoderne oorlogsvliegtuigen en twee nucleaire reactoren. De aanwezigheid van die vloot zal gepaard gaan met militaire oefeningen –Operativos Nuevos Horizontes– die al langer lopen in Centraal-Amerika. Volgens het officiële communiqué van het Pentagon toont de herontplooiing van de Vierde Vloot ‘het engagement van de VS ten aanzien van zijn regionale bondgenoten’.

Lokale kranten in de VS halen nog andere redenen aan: de sterke economische groei van Brazilië, de toenemende commerciële activiteiten in het Panamakanaal waar de VS geen controle meer over hebben, de leeftijd van Fidel Castro en de ‘oorlogszuchtige’ opstelling van Venezuela.
Los van de Vierde Vloot hebben de VS een aantal vaste militaire basissen in de regio, de Forward Operating Locations (FOLs). Die zijn opgericht toen de VS in december 1999 de zone van het Panamakanaal –waar hun Zuidelijk Commando gevestigd was– terug overdroegen aan Panama.

Het Zuidelijk Commando werd vervangen door militaire basissen op Aruba, Curaçao en de Nederlandse Antillen, en door een luchtmachtbasis in Ecuador. Voor al die basissen loopt volgend jaar het contract ten einde. Ecuador heeft al laten weten dat het niet bereid is dat te verlengen. Zeer waarschijnlijk zal de luchtmachtbasis verplaatst worden van Ecuador naar La Guajíra in Colombia –met Venezuela recht in het vizier. Ook de contracten voor de basissen op Aruba en Curaçao moeten vernieuwd of vervangen worden. Mueller Rojas had daarover alvast een onderhoud met de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen.

Zuid-amerikaanse defensieraad

In de hele regio –met inbegrip van Mexico, Centraal-Amerika en de Cariben– groeide het budget voor militaire uitgaven van 25 miljard dollar in 2003 tot 38 miljard dollar in 2007, aldus het toonaangevende International Institute for Strategic Studies in Londen. Vooral het militaire budget van Brazilië, Colombia, Chili en Venezuela is flink aangedikt en Brazilië voorspelt tussen 2008 en 2011 een toename van vijftig procent in militaire hardware.

Enerzijds zijn die verhoogde uitgaven een inhaalbeweging. Sinds de terugkeer naar de democratie in de jaren tachtig hebben de landen in kwestie hun defensiebudgetten drastisch teruggeschroefd –wat vandaag gebeurt, is een updating van verouderd materiaal. Daarnaast zorgt de economische groei er ook voor dat landen meer kunnen uitgeven aan wapens.

Er valt dan ook wel wat te verdedigen. Venezuela voelt zich om zijn banden met de Farc op de eerste plaats bedreigd door Colombia, bondgenoot van de VS en uitgerust met het modernste militaire materieel. Op zijn beurt heeft Chávez al laten verstaan dat hij bereid is in Bolivia tussen te komen als de opstandige provincies in het oosten een bedreiging zouden vormen voor het proces dat Boliviaans president Evo Morales heeft ingezet.

Het meest opvallende gebaar om als Zuid-Amerika de rangen te sluiten, kwam van Chili, dat half juni met Bolivia een akkoord heeft gesloten voor militaire samenwerking. Dat akkoord komt er na meer dan een eeuw spanningen over de erkenning van de gemeenschappelijke grens. Volledig in die lijn van regionale eenwording lanceerde Brazilië bij de stichting van de Zuid-Amerikaanse unie Unasur einde mei het plan voor de oprichting van een Zuid-Amerikaanse Defensieraad. Tegen begin september zou daarvoor een ontwerp moeten klaar liggen, al heeft Colombia voorlopig geweigerd deel uit te maken van die raad.

De stille metamorfose van zuid-amerika

Zuid-Amerika heeft niet alleen een politiek project te verdedigen. Het moet ook zijn cruciale, strategische rijkdommen beveiligen: kostbare grondstoffen, voorraden fossiele brandstoffen en zoetwaterreservoirs die in de wereld van gelimiteerde voorraden van steeds groter belang zijn. En die wil het liever zelf beheren dan uit handen geven.

Op het subcontinent zijn opvallende verschuivingen aan de gang die aantonen dat de regio op eigen benen wil staan. De oprichting van de Zuid-Amerikaanse Unie Unasur eind mei is daar een duidelijke uiting van. De Unasur, geïnspireerd op het model van de EU, verenigt twaalf landen. Die beloven in het stichtingsverdrag de vrede te vrijwaren op elkaars territorium, elkaars soevereiniteit te erkennen en het multiculturele en multi-etnische karakter van de landen te respecteren. Verder wil de Unasur integratie stimuleren op het vlak van infrastructuur, energie en handel, en willen de lidstaten nauwer samenwerken op economisch, politiek, sociaal en cultureel vlak.

Al zijn er ronkende intentieverklaringen en veel mooie retoriek, toch is het integratieproject meer dan theorie. Tussen Brazilië, Argentinië, Venezuela en Bolivia lopen al gezamenlijke projecten op het vlak van energie. Om samen te werken op het vlak van petroleumbevoorrading werd op initiatief van Venezuela Petrosur opgericht. En intussen is er ook een Banco del Sur, die dankzij Venezuela’s petrodollars leningen kan toestaan aan landen als Bolivia en Ecuador –die op die manier minder afhankelijk zijn van het Internationaal Muntfonds.

Al die toenaderingsinitiatieven zijn in de plaats gekomen van de Amerikaanse Vrijhandelszone ALCA, een project waar de VS jarenlang tevergeefs voor heeft gelobbyd. Intussen sluiten landen als Ecuador en Bolivia zich aan bij het door Venezuela gepromote Alternativa Bolivariana, gebaseerd op complementariteit veeleer dan op concurrentie.

Hoe moeilijk een en ander verloopt, wordt duidelijk in de strijd die Evo Morales in Bolivia voert, al zijn ook daar de verschuivingen historisch te noemen. Laura Carlsen, onderzoekster over Latijns-Amerika aan het Center for International Policy: ‘Over heel Latijns-Amerika zijn pogingen om te komen tot een meer rechtvaardige en vreedzame samenleving gestoten op ontelbare interne en externe hindernissen.

Maar wat opvalt, is dat er inspanningen aan de gang zijn voor diepgaande veranderingen. En de definitie van “hoop” is niet de mate van gewaarborgd succes, maar de kracht van een nieuwe visie.’

Gevaarlijk voorwendsel

In de hierboven geschetste nieuwe context zitten zowel Ecuador als Venezuela –beschouwd als trouwe bondgenoten– erg verveeld met de Colombiaanse guerrilla. De bevrijding van Ingrid Betancourt was weliswaar de zoveelste zware slag op rij voor de Farc, toch is de rol van de rebellengroepering niet uitgespeeld. Juan Munévar van de International Crisis Group wijst op de immense taak die nog rest.

‘Het militaire succes van de voorbije maanden zal alleen vruchten afwerpen als het gepaard gaat met een politieke strategie.’ Er zitten immers nog honderden gijzelaars vast. En hoewel rebellen bij bosjes afhaken, is de Farc met zijn achtduizend manschappen nog altijd een zwaar bewapend leger dat op het platteland nog steeds jongeren weet te rekruteren. Ook volgens generaal Mueller Rojas is de rol van de Farc nog lang niet uitgespeeld. Groot was dan ook de verbazing toen Hugo Chávez zich begin juni distantieerde van de Farc en de groepering een ‘anachronisme’ noemde. ‘Het tijdperk van de gewapende verzetsstrijd in Latijns-Amerika is voorbij’, aldus Chávez. Rafael Correa, president van Ecuador, trad hem daarin bij.

De maanden voordien was Chávez in een lastig parket gekomen toen op Farc-laptops –inbeslaggenomen na een invasie in een Farc-kamp op Ecuadoraans grondgebied– ‘onomstotelijke bewijzen’ waren gevonden voor Chávez’ financiële en militaire steun aan de Farc. Bovendien kwamen die compromitterende computerfiles boven water op een ogenblik dat Chávez’ populariteit in eigen land taande. Eerder had hij al een referendum verloren over de herziening van de grondwet om het socialistische karakter van de Venezolaanse staat te versterken. Vervolgens wees de bevolking een voorstel voor de politisering van universiteiten radicaal af, en begin juni moest Chávez een wetsvoorstel voor grotere bevoegdheden voor de inlichtingendiensten –de zogenaamde “Gestapowet” – afvoeren.

Met het oog op de lokale verkiezingen eind november is het voor Chávez niet onbelangrijk zijn imago weer op te vijzelen en een aantal populistische toegevingen te doen –vandaar de gewijzigde houding ten aanzien van de Farc. Bovendien vindt zijn vriend Fidel Castro al jaren dat de Farc moet ontwapenen. En daarnaast zijn er motieven die verder reiken dan Venezuela. ‘Jullie, bij de Farc, moeten één ding duidelijk weten: jullie betekenen een voorwendsel voor het imperium om ons allen te bedreigen’, klonk het uit de mond van de Venezolaanse leider.

Colombia is vandaag de trouwste bondgenoot in de regio van dat “imperium” en vanuit Colombia is Venezuela natuurlijk erg dicht bij. En ook Bolivia en Ecuador, en andere soortgelijke regimes.

Zuid-Amerika heeft niet alleen een politiek project te verdedigen. Het moet ook zijn cruciale, strategische rijkdommen beveiligen: kostbare grondstoffen, voorraden fossiele brandstoffen en zoetwaterreservoirs die in de wereld van gelimiteerde voorraden van steeds groter belang zijn.
http://www.tni.org/detail_page.phtml?act_id=18619&username=guest@tni.org&password=9999&publish=Y
www.mo.be

Gasboringen Venezuela en Rusland nabij Aruba

Van onze verslaggever Jean Mentens, Volkskrant
gepubliceerd op 12 november 2008 17:18, bijgewerkt op 12 november 2008 17:19

WILLEMSTAD – Venezuela en Rusland zijn begonnen met gezamenlijke boringen naar gas in de Caraïbische Zee. Het is voor het eerst dat het olierijke Venezuela ook op zoek gaat naar gas in zijn territoriale wateren – die grenzen aan Nederland.

Er zijn in de Golf van Venezuela en voor de Venezolaanse kust in totaal 28 velden afgebakend om een geschatte hoeveelheid van 27 trillioen kubiek voet gas te ontginnen. Vijf velden daarvan vormen het ‘Proyecto Rafael Urdaneta’ Die zijn nu ter exploitatie vrijgegeven. Met name het veld ‘Cardón 3′ van dat project ligt zo ongeveer naast Aruba.

‘Rusland en Venezuela zijn nu strategische partners,’ zei president Hugo Chavez in een rechtstreekse televisie-uitzending vanaf het nieuwe boorplatform in het veld ‘Urumaco 1′, ‘deze boring is een daad van soevereiniteit, we hebben onszelf bevrijd van het Yankee-imperialisme.’ De Russische vice premier Igor Sechin stond tussen de werkers op de boortoren en knikte minzaam.

De voortvarendheid waarmee Chavez de Caraïbische Zee in het vizier heeft voor exploitatie van gas heeft in Den Haag al eens onrust veroorzaakt. VVD-kamerlid Van Baalen heeft zich vorig jaar hardop zorgen gemaakt over de ‘Venezolaanse expansiedrift’. Ook Minister van Buitenlandse Zaken Verhagen heeft daarover al een paar keer bezwerende formules uitgesproken.

Chavez heeft bij de ondertekening van het akkoord met Rusland nog eens haarfijn uitgelegd dat hij de Caraïbische Zee grotendeels als van Venezuela beschouwd. Maar hij is zich ook bewust van de limieten : ‘ons land grenst in het Noorden aan het Koninkrijk der Nederlanden’, zo zei hij letterlijk.

De Russische president Dimitry Medvedev komt later deze maand op bezoek in Venezuela, als de Venezolaanse en Russiche vloot samen oefeningen houden in de Caraïbische Zee. De Amerikanen kunnen die oefeningen vanaf hun basis op Curaçao in de gaten houden.

Zeitgeist, een andere waarheid achter de kredietcrisis (eng, nl)

video.google.com

Kredietcrisis VS, met britse humor uitgelegd. La crisis estadounidense, explicado con humor britanico

Gracias a Aporrea

Nederlander penetreert zich op Venezolaans podium

ANP, Caracas, 06 September (Tessa Marsman)- Aan het meest diverse internationale lichaams- kunstfestival deze week, gehouden in Venezuela, neemt  ook een Nederlander deel. De mutileer- artiest Ego Kornus zal gedurende de week drie keer zijn act opvoeren waarbij hij spitse metalen speren in hoofd en schouders steekt “om te laten zien hoe je met je lichaam om kunt gaan”.

 

Het doel van het jaarlijkse festival is om af te wijken van de gevestigde orde, volgens Luis Gustavo, een van de organisatoren van het festival. “Kornus gaat daar voor mij persoonlijk erg ver in, maar past  uitstekend binnen die doelstelling”.

 

Vorig jaar al werd Kornus benaderd door de organisatie van het festival via een Argentijnse website waar hij aan bijdraagt. Hij voerde toen een act uit waarbij hij zich door middel van haken aan zijn eigen vel ophing. Dit jaar zal de mutilatie-kunstenaar een kroon van speren met een diameter van een centimeter  en met een penetratie van zo’n millimeter of twee op zijn hoofd en schouders dragen gedurende drie presentaties.

 

Pijn doet de penetratie niet legt de nuchtere Kornus vlak voor zijn optreden in het theater van Caracas uit “Uiteraard voel ik wat, maar om nou te zeggen van nou, nou, nou helemaal niet dus”.

 

Kornus begon met choquerende acts precies jaar geleden toen hij levend varkens verbrandde op het podium. “Dat was schoppen tegen de gevestigde orde”. De huidige presentaties zijn om te laten zien wat je met je lichaam kunt doen om in een andere staat te komen.

 

“Toen ik dit voor de eerste keer deed ging ik behoorlijk diep in mijn bewustzijn. Ik kwam in een lege ruimte. Er gebeurt niks, je voelt niks en er is verder niks, en dat voelt prettig aan”.

 

Kornus is niet de enige met een controversiële act. Naast bodypainters en tatoo-kunstenaars wordt er op dit vierde lichaamskunst festival ook publiekelijk shirurgie uitgevoerd door de Franse kunstenaar Orlando. Andere deelnemende landen zijn onder andere België, Australië, Brazilië, Cuba, Japan en de Verenigde Staten.

Colombiaanse guerrilla wil deel worden van het reguliere leger

Caracas, 6 Juli, ANP (Tessa Marsman)- De Colombiaanse guerrilla ziet zich in de toekomst wel als deel van het nationale leger. Dat zegt Nicolás Rodriguez Bautista, de leider van het Colombiaanse rebellenleger ELN in een interview met de linkse Venezolaanse krant VEA. De ELN is na de FARC het grootste guerrilla leger in Colombia en is al zo´n vijftig jaar in gevecht met het staatsleger.

Rodriguez, die als schuilnaam Gabino draagt, doet deze uitspraak nadat de Colombiaanse guerrilla een aantal zware klappen te voortduren heeft gekregen. Eerder dit jaar verloor de FARC twee van haar belangrijkste leiders. Eén daarvan werd gedood door het leger. En afgelopen week bevrijdde het de Colombiaanse strijdkrachten de voornaamste gegijzelde van de rebellen, de voormalige presidentskandidate Ingrid Betancourt.

Nu denkt de ELN er dus over om samen te gaan met haar rivaal. “Het zou goed zijn als de opstandelingen samen zouden gaan met het het nationale leger”, zegt Gabino. Voorwaarde is echter wel dat dat een leger is die niet in dienst is van wat hij noemt de “macht van de oligarchen”. Hij verwijst daarmee naar de regering van de huidige president Uribe. Wel wil hij de onderhandelingen met Uribe over een mogelijke vredesovereenkomst gaande houden.