Crisis Financiera en Venezuela (second part)

April 27, 2009 1 comment

En el segundo episodio del documental y lo más notable, se profundiza sobre la significación de la crisis para la economía petrolera de Venezuela. Con ejemplos y explicaciones sencillos de los mecanismos económicos importante para Venezuela se revela los detalles de la influencia de la crisis en el país del Caribe.

Se menciona entre otros aspectos, sobre las dificultades de la extracción del crudo existente en la Faja del Orinoco, por el cual Venezuela se ha convertido en el país con la mayor reserva petrolífera del mundo; también se plantea la particularidad del mercado de valores en Venezuela, los costosos proyectos sociales del gobierno socialista de Chávez, su relación particular con los EEUU y en la recién unificación de los países latinos.

Dirección: Teresa Pérez y Tessa Marsman

Guión: Tessa Marsman

Postproducción y animación: Salvatore Compagnone

Y otros (gracias a todos y todas! Incluso a Desiré y Ángela )


Primera parte

Tercera parte


Missionaris Jan Finkers overleden, 16 mei 2017, daarom hier onze documentaire over Finkers, Van Maanen en Feddema, paters in Venezuela

July 16, 2017 1 comment

Categories: Uncategorized

SP leader Emile Roemer in Venezuela

September 29, 2013 Leave a comment

September 1st, 2013 • On their way back from their working visit to Brazil, SP leader Emile Roemer, National Secretary Hans van Heijningen and Brazil specialist Peter Runhaar called in on Venezuela.

Venezuela, of course, shares a border with Brazil. Less well-known in most of the world is that it is also a neighbour of the Kingdom of the Netherlands, a term which encompasses a number of former Dutch colonies which, in a series of referenda, have opted for a variety of relationships with the country of whose empire they once formed part. Relationships between the Netherlands and Venezuela don’t always go smoothly. Roemer and his colleagues were particularly interested in forming an impression of how things stood in the latter in the wake of the death of Hugo Chavez earlier this year and in the new President Nicolas Maduro.

Just before our departure to Caracas, we received a message from the Venezuelan ambassador in the Netherlands that we would be greeted at the airport by Maria Alejandra Rivas and that Ms Rivas would be our guide throughout our visit. As it turned out, this is just what happened, and in greeting us she was accompanied by a delegation from the Venezuelan government as well as members of our own embassy staff.

Oil industry

Our first meeting took place the next morning and was with Carlos Ramon Mendoza, head of research for the Venezuelan Central Bank, a position he took up after decades in the senior management of the country’s oil industry. His was the first of many friendly welcomes by people who were eager for discussion. In two hours he gave us an account of Venezuela’s oil history, the Big Seven oil corporations, the history also of rebellion and civil war in the face of the dominance of the elite which used the capital which came into the country principally for their own consumption. The break from this tradition which the recently deceased President Chavez brought about was that now the oil revenues were used above all to improve the lives of the poor. Social housing, public transport, education and health care were the government’s priorities. Questioned, however, Mendoza admitted there were problems when it came to launching production, the encouragement of small businesses and the establishment of vocational education. 96% of state revenues derive from the nationalised oil industry, and defective maintenance means that net production is declining steeply, though income remains steady because of rising oil prices.

MendozaCarlos Ramon Mendoza

Ana Elisa Ozorio

Next we visited Ana Elisa Ozorio, Minister of Education and later of the Environment under Chávez and a member of the executive of the Venezuelan Socialist Party, the PSUV, which has a membership of seven million out of a total estimated population of twenty-two million. She welcomed us at her office in the Latin American Parliament, of which she is a member. She took us swiftly through the last two decades: Chávez’ story began in 1992 when he was imprisoned following a failed coup against the government of Carlos Andre Pérez, who had deployed the army, in which Chávez was a career soldier, against people demonstrating against his neoliberal privatisation and austerity policies, killing hundreds. Released after two years as a result of a broad amnesty following the removal of the corrupt Pérez by the Supreme Court, he entered politics and in 1998 was elected President, taking office in February of 1999. His policies inspired the poor, and in the period which followed he won a total of sixteen elections or referenda. He lost only one referendum, in 2007, when it was proposed that the limit on the number of presidential terms which an individual could serve be abolished. However, a second referendum on the same subject in 2009 reversed this result.

Ana Elise Ozorio

In the recent past success has been achieved in reducing the number of people living in extreme poverty from 20% to 6.5% and the number of ‘averagely poor’ from 60% to 22%, Ozorio said. In addition, together with other left leaders in Latin America, Chávez had succeeded in blocking the plan for the formation of a free trade zone throughout the Americas and had been the driving force behind ALBA, a system of economic and commercial cooperation involving also Bolivia, Ecuador, Nicaragua and Cuba which foresaw in addition social and political integration. This meant, amongst other things, that thousands of Cuban doctors and nurses were now working in Venezuela in order to fill the gap that appeared after the establishment of a system of public health care. There are problems, however: the ex-minister had no answer to our questions as to how the economy would be diversified and the country thus made less dependent on oil exports. Later, our guide shared her own concerns with us: corruption of all kinds, including favours done for friends and family members, misuse of public services, and fiddling in the distribution of government tenders. There was also a culture of ‘yea- and nay-saying’, which too seldom reflected real convictions. And of course there was criminality, and on such a scale that it was disrupting society.

El Colectivo

We visited ‘El Colectivo’, a youth project in a complex consisting of dozens of containers decorated by graffiti artists, which sits between a military base and a large barrio. The containers are adorned with flowers and other plants, and have furniture made from recycled wood and iron. There’s a radio studio in two old buses and elsewhere on the site studios for photography, film and music. The young people using it come in part from the urban underground culture, some from the nearby barrio. Via graffiti, rap and hip-hop, attempts are being made to offer them an alternative to drugs and violence. Only a minority of barrio youths go to school or work.

El Colectivo
On the visit to El Colectivo

Eduardo Samán

Former Minister for Trade and Commerce Eduardo Samán is an exceptional man, and our guide Maria is a fan, excited to meet him for the first time. Now around fifty years old, he was out of the picture for several years. Rumour was that his actions to counter corruption had made him too many enemies at the highest political level. He has now been appointed by President Maduro as head of Indepabis, the Institute for the Defence of People’s Access to Goods and Services, and regularly travels on foot or by bus. ‘Our image abroad isn’t right,’ he said. ‘It’s got a lot to do with the US government’s attitude. In his speeches Obama is reasonableness itself, but by naming Samantha Power as UN ambassador he has shown another side. In a single breath she names us along with North Korea, Iran and Cuba in the list of baddies. In reality we’re open to foreign investors, but they have to have something to offer in terms of production, such as jobs and technology. We’re not interested in chain stores offering us all kinds of foreign consumer products, because we’re already lousy with them.’ Samán concurs with Emile Roemer that it is of crucial importance to get production moving, but notes that the biggest part of the country’s productive capacity has been transferred to Colombia. He adds that he finds continuing contacts with the left in Europe extremely important, especially in the context of the eurocrisis and the defection of social democracy to the neoliberal camp.

Eduardo Samán

Chairlift to a working class neighbourhood

Later, in the company of locally-based Dutch journalist Tessa Marsman, Marisol, who plays a central role in the life of the neighbourhood which we were to visit, San Antonio, and a couple of other local women, we take a trip on one of the new chairlifts, built to enable people from the poor areas on the hills and mountain slopes of the outskirts to get to the city centre, where most of the jobs are to be found. While we take in the breathtaking views, our hosts talk excitedly about the ins and outs of the neighbourhood for which we are heading, and of the great things they say that their president and leader, Hugo Chávez, did for their part of town: houses built, services created, a shop where subsidised basics could be bought. He had visited the area, and they could not believe that he was dead. ‘What a tragedy’, they told us. But a great deal of work remained to be done, and despite the fact that the government was on their side, there were still people who kept themselves aloof or spoiled things for others. The neighbourhood organisation had not succeeded in getting people in all of the newly-built low-rise apartments to keep them clean and there was too much crime. Since May they had had help from the police, who were now based permanently there, and who told us when we met them that the number of deaths by violence had been greatly reduced as a result. By far the majority of local people were pleased with their presence, they said, but there had been provocations. The police had been trained to avoid violence ‘but if people are looking for it,’ they told us ‘we can take it, and they know that too.’

Police officers in San Antonio
Police officers in San Antonio

In the medical centre we talked to doctors and nurses, several of whom were from Cuba, as well as a few patients, who expressed satisfaction with their treatment. Back on the street, we reflected that in this poor neighbourhood the glass is half full or half empty, depending on who you talk to. ‘But we’re making progress,’ said Marisol, ‘and to date we have always won elections here, though far from everyone votes, so we still have a lot to do. And we need also to ensure that people participate in the things that we organise.’ It might not be a laugh a minute to live in this district, but we were enjoying our visit enormously. And when we left we were asked of course why we were spending only a few days in Venezuela and when we’re coming back, because then they’ll organise a party with music and so on.

In the health centre

A critical journalist

Ecarri, a journalist, is critical of the government’s socio-economic policies. Certainly the poor are better off, but if the economy doesn’t gain new impetus, he said, we’ll be living on tick and in the end nobody will gain. Chávez’s party was taking increasing control of the state and legal system, which he doesn’t like to see. Not that he’s enamoured of all of the opposition. He will have nothing to do with ‘crazies and fascists’ and when in 2002 a section of the army seized power in a coup d’état, he had the courage not to transmit the military coup leaders’ communiqués. That the coup failed after a few days as a result of the mobilisation of millions of Venezuelans does not make his actions then any less brave: anyone who doesn’t in such a situation bow before the law of the strongest runs the risk of imprisonment or worse. In two days of misery, militants of the extreme right were in search of an Afro-Brazilian left politician whom they intended to put on public display in the market in a cage. Ana Elise Ozorio, with whom we had spoken earlier, was one of those who also showed her best side, filling her house with left activists in hiding.

Ecarri wasn’t only negative about the present government’s policies, or the confrontational atmosphere in a parliament in which it was claimed that Chávez supporters had recently used physical violence against opposition MPs, but was also pessimistic about the country’s future. There was an unwillingness to talk which made breaking down polarisation impossible. He expressed support for the opposition leader Henrique Capriles who lost narrowly to Maduro in the recent presidential election. Yet it is also marked how positive he is about President Maduro, saying that though often described by the opposition as an ‘untalented bus driver’ incapable of giving the country respectable leadership, Ecarri was ‘under the impression that (his) strategic ingenuity, which he has demonstrated in the last few months, has shown him to be anything but a Chávez puppet. He’s more pragmatic than Chávez and that’s what our country needs.’

TNI researcher

Edgardo Lander has, in his role as the Venezuelan researcher attached to the Transnational Institute in Amsterdam, spent the past decades campaigning against US-promoted free trade treaties. Despite the fact that these treaties have, through the effectiveness of the left’s opposition, failed to come about, Lander is not optimistic about his country’s future, seeing the Venezuelan model from both an environmental and an economic viewpoint as a disaster. The oil extraction on which the country depends is destroying the environment and has in relation to the economy led to the so-called Dutch Disease, a condition where revenues from oil extraction blocks development. Capital coming in was used to finance imports, and production, not to mention exports, grinds almost to a halt. Rent-seeking capitalism and Leninist management go hand in hand, he argues, and little is done to encourage production or the country’s necessary democratisation. He is, on the other hand, positive about the fact that millions of people have escaped marginalisation and poverty, that the mass of the people have been politicised and that as a result the prospect of returning to earlier times has been ended. Even the opposition has been transformed by this process. When they don’t take at the very least a social-democratic position, the people make mincemeat of them.

Edgardo Lander

The neighbourhood committee

Our visit ends with a trip to a very different neighbourhood made up of just over a hundred splendid dwellings housing five- or six hundred people. It’s clean, with a great deal of greenery, flowerbeds and herbs; in short, a paradise for poor people. It hasn’t always been like this. Older inhabitants of the district had in 1981 seen their makeshift dwellings washed down the slope after several days of dramatic rainfall. More than twenty years later they were still living in hovels cobbled together from bits of plastic, girders, boards and zinc plates. Look around Caracas and you’ll see plenty of misery, yet this neighbourhood, which had once looked as wretched, had been improved following an impromptu visit from Chávez. He spoke to a number of inhabitants, including Maria Marqués, our informant, then gave the mayor the task of clearing up the mess, with results which we could now see for ourselves.


We asked Maria how this had been achieved: ‘organisation’ was her answer. ‘The people here are conscious and well-organised, which means that there’s no room for people who create a mess or cause problems. We do all our own repairs, we’ve laid sewerage and set up a crèche. We’re building a wall alongside the motorway, because we don’t want every Tim, Dick and Harry coming here. We make sure everyone has an income, taking a small sum each month for the communal kitty.’ The government has in recent years given neighbourhood committees formal powers and access to funds to improve conditions. Carmen Zerpa, who is also active in the neighbourhood committee, says that ‘not everyone here has the capacity to administer matters and keep the finances in order. Sometimes they mess around, I’m sorry to say. In this country’ she continues, ‘we have a glaring shortage of skilled people and people establishing small businesses. We have to change this through education, because a country that only consumes and doesn’t build anything up, of course that won’t work.’

Emile Roemer SP in Venezuela

August 22, 2013 Leave a comment

19-08-2013 • (Georganiseerd door Tessa Marsman) Emile Roemer, partijsecretaris Hans van Heijningen en Brazilië-deskundige Peter Runhaar zijn in Brazilië op werkbezoek. Voor houden ze een dagboek bij.

Vanuit São Paulo maken we op weg naar Nederland een tussenstop van een paar dagen in Venezuela. Dat doen we omdat dit land een buurland van ons koninkrijk is en de relaties niet altijd even soepel zijn. Daarnaast is het interessant om een indruk te krijgen van de daadwerkelijke situatie in Venezuela na het overlijden van Chávez afgelopen zomer en het aantreden van de nieuwe president Maduro.

Vlak voor ons vertrek naar Caracas, krijgen we van de Venezolaanse ambassadrice in Nederland het bericht door dat Maria Alejandra Rivas ons op het vliegveld in de Venezolaanse hoofdstad op zal vangen, vervoer regelt, ons ten dienste zal zijn bij onze bezoeken en zorg zal dragen voor onze veiligheid. De komende dagen blijkt dat daar geen woord van gelogen is. Op het vliegveld van Caracas staan zowel een delegatie van de Venezolaanse regering als van de ambassade.

Carlos Ramon Mendoza is de eerste die we de volgende morgen bezoeken. Hij is hoofd Onderzoek van de Centrale Bank van Venezuela nadat hij tientallen jaren hoge kaderfuncties binnen de oliesector vervulde. De manier waarop we in zijn kantoor op de zevende verdieping ontvangen worden, staat model voor de bezoeken die we daarna nog af zullen leggen. Een enorme openhartigheid en gretigheid om met ons in gesprek te gaan. Met een tas boeken verlaten we het gebouw na afloop van ons bezoek.

Carlos Ramon Mendoza

Via het gesprek van twee uur zijn we uitstekend geïnformeerd over de Venezolaanse oliegeschiedenis: de historische dominantie van de Grote Zeven oliemaatschappijen – waaronder de voorloper van Shell –, de geschiedenis van opstanden en burgeroorlogen en de dominantie van de Venezolaanse elite die de kapitalen die het land binnenkwamen vooral voor consumptieve doeleinden besteedde. De breuk die de onlangs overleden Venezolaanse president Chávez tot stand bracht, was dat de olie-inkomsten vooral worden gebruikt om het leven van de armen te verbeteren. Volkshuisvesting, openbaar vervoer, onderwijs en gezondheidszorg hebben de prioriteit van de regering. Maar na een aantal kritische vragen geeft Mendoza toe dat er van het op gang brengen van de productie, het stimuleren van het midden- en kleinbedrijf en het opzetten beroepsonderwijs tot nog toe weinig terechtkomt. 96 procent van de overheidsinkomsten wordt opgehoest door de genationaliseerde olie-industrie, waarvan de productie door gebrekkig onderhoud netto sterk terugloopt maar waarvan de inkomsten op peil blijven omdat de olie niet langer voor een prikkie verkocht wordt.

Daarna bezoeken we Ana Elisa Ozorio. Zij was minister van Onderwijs en later Milieu onder Chávez en maakt deel uit van het bestuur van de Venezolaanse Socialistische Partij (PSUV), die zeven miljoen leden telt op een bevolking van naar schatting 22 miljoen. We worden ontvangen in haar werkkamer in het Latijns-Amerikaanse parlement waar zij deel van uitmaakt. Hink-stap-spronggewijs neemt ze ons mee door de geschiedenis van de laatste vijftien jaar. Het verhaal van Chávez begint in 1998 wanneer hij opgepakt wordt vanwege een coup tegen de regering van Carlos Andre Pérez, die daarvoor het leger in had gezet tegen demonstranten tegen zijn neoliberaal uitverkoop- en bezuinigingsbeleid, waarbij enkele honderden demonstranten om het leven waren gekomen. Wanneer Chávez na twee jaar vrij komt via een amnestieregeling gaat hij de politiek in en wordt hij twee jaar later tot president gekozen. Door zijn beleid weet hij de armen te inspireren en in de periode die daarop volgt, wint hij zestien van de zeventien verkiezingen en referenda. Alleen een referendum dat hem meer presidentiële macht moest geven, verloor hij een paar jaar geleden.

Ana Elise Ozorio

De afgelopen periode is men erin geslaagd het aantal extreem armen van 20 naar 6,5 procent terug te brengen en het percentage ‘modale armen’ is van 60 tot 22 procent teruggedrongen. Daarnaast, zo vertelt zij, is Chávez er samen met andere linkse leiders in Latijns-Amerika in geslaagd om de plannen voor de vorming van een volledig Amerikaanse vrijhandelszone te blokkeren en is hij de motor geweest achter de ALBA, een samenwerkingsverband waarvan Bolivia, Ecuador, Nicaragua en Cuba deel uitmaken en dat naast economische en commerciële samenwerking ook voorziet in sociale en politieke integratie. Dit maakt onder andere dat er in Venezuela duizenden Cubaanse medici en verplegers werkzaam zijn, voor een deel om het gat te vullen dat ontstond nadat er een systeem van publieke gezondheidszorg werd ingevoerd. Echter, ook zij heeft nog geen antwoorden op onze vragen hoe de komende jaren de economie te verbreden en minder afhankelijk te maken van de olie-export.

Op weg naar een jongerenproject deelt onze begeleidster Maria, die voor Buitenlandse Zaken op de afdeling Europa werkzaam is, haar zorgen met ons. Die betreffen de corruptie die op allerlei manieren voorkomt, van ‘vriendendiensten’, misbruik van publieke voorzieningen, aanbestedingen waarbij gerommeld wordt. Daarnaast de cultuur van ‘ja’ zeggen en ‘nee’ doen, waardoor er te weinig van de grond komt. En natuurlijk de criminaliteit, die op zo’n schaal voorkomt dat de maatschappij erdoor ontwricht raakt.

El Colectivo
Op bezoek bij ‘El Colectivo’

We komen aan bij ‘El Colectivo’, een omheind terrein voorzien van een groot hek met hangsloten, dat ingeklemd ligt tussen een militaire basis en een van de grote sloppenwijken. Het complex bestaat uit tientallen containers waar graffitikunstenaars prachtige dingen mee hebben gedaan. De containers hebben zij opgesierd met McDonalds-verpakkingstroep en voorzien van pallets waar planten en bloemen uit groeien. Het meubilair is gemaakt van gerecycled hout en ijzer, er staan twee bussen die als radiostudio fungeren en het project beschikt over een foto-, film- en muziekstudio. De jongeren die we er treffen komen deels uit de stedelijke undergroundcultuur. Enkelen van hen zijn afkomstig uit de sloppenwijk aan de overkant. Via graffiti, rap en hiphop wordt geprobeerd een alternatief te bieden voor een omgeving van drugs en geweld; slechts een minderheid van de jeugd aan de overkant gaat naar school of werkt. De vier jongens en meiden die ons rondleiden willen een kaartje van ons want een aantal van hen is kort geleden op tournee geweest door Europa – de groep Bituaya – en ze zijn druk bezig minder afhankelijk te worden van overheidssubsidies.

Onze begeleidster Maria en Eduardo Samán

Minister Eduardo Samán is een bijzondere man. Lang, van de leeftijd van Emile, van Arabische afkomst en hij heeft het imago onkreukbaar te zijn. Maria is een fan van hem en vertelt dat zij Samán door ons voor het eerst gaat ontmoeten en met hem op de foto wil. Een aantal jaren was Samán buiten beeld, naar verluid omdat hij op het hoogste politieke niveau teveel tegenstanders had gemaakt door tegen allerlei vormen van corruptie te ageren. Buiten zijn werk gaat hij met de bus en loopt hij door de stad, wat voor Venezolaanse begrippen voor een minister een beetje vreemd is. ‘Het beeld dat het buitenland van ons heeft, klopt niet’, zegt Samán. ‘Het heeft veel te maken met de opstelling van de Amerikaanse regering; Obama is in zijn toespraken de redelijkheid zelve, maar door Samantha Power tot VN-ambassadeur te benoemen laat hij een ander gezicht zien. ‘Doordat de nieuwe VN-ambassadrice ons in een adem noemt met Noord-Korea, Iran en Cuba zitten we in het verkeerde rijtje. In werkelijkheid staan we open voor buitenlandse investeerders, maar dan moeten ze ons op het vlak van productie wel iets te bieden hebben, zoals arbeidsplaatsen en technologie. Op winkelketens die ons buitenlandse consumptieartikelen willen verkopen zitten we niet te wachten, want daar stikt het hier van. Samán is het met Emile eens dat het van cruciaal belang is om de productie op gang te brengen, waarbij hij aantekent dat wat er ooit aan productiecapaciteit in het land bestond voor het grootste deel naar Colombia is overgebracht. Samán laat hapjes en drankjes aanrukken omdat hij graag nog een uur met ons verder wil praten. Het aangaan van contacten met links in Europa vindt hij erg belangrijk, zeker in het kader van de eurocrisis en het overlopen van de sociaaldemocratie naar het neoliberale kamp. Bij het afscheid gaat iedereen met iedereen op de foto, wat maakt dat Maria ons nog enthousiaster de deur uitgaat dan zij al was.

Eduardo Samán

Via Tessa Marsman die een aantal jaren als journaliste in Caracas gewerkt heeft, komen we in contact met Marisol, die een centrale rol speelt in de wijk San Antonio. Samen met een paar vriendinnen uit de wijk komt zij ons ophalen in de binnenstad, bij de ingang van een van de prachtige stoeltjesliftprojecten die op meerdere plaatsen in de stad gerealiseerd zijn. Daardoor kunnen mensen die op de heuvels en berghellingen wonen makkelijker in de centrale stad komen, waar de meeste banen zijn. Niet iedereen is blij met het nieuwe transportsysteem. Nogal wat middenklassenmensen geven ronduit aan er niet op te zitten wachten dat mensen uit de achterbuurten nu in een vloek en een zucht in de binnenstad zijn in plaats van anderhalf of twee uur in de bus te zitten. ‘Denk maar niet dat ze aan hun eigen personeel denken dat daar voor een groot deel woont. Daar hebben ze simpelweg lak aan’, zegt onze begeleidster.


Terwijl we een adembenemend mooi uitzicht hebben, praten de vrouwen honderduit over het reilen en zeilen van hun wijk. En over Chávez, hun president, hun leider, die in hun ogen fantastische dingen voor de wijk heeft gedaan. Huizen gebouwd, voorzieningen gecreëerd, een winkel waar je gesubsidieerde basisproducten kunt kopen. ‘De commandant kwam zelf af en toe kijken en kwam met ons praten, nee het is niet te geloven dat hij nu dood is, wat een tragedie’,vertellen ze ons. Wat de ontwikkelingen in de wijk betreft, moet er een hoop werk worden verzet. Want ondanks het feit dat de regering aan hun kant staat, heb je nog steeds veel mensen die zich afzijdig houden of de boel voor anderen verpesten. Tot nog toe slagen de mensen die de wijkorganisatie dragen er niet in om alle nieuw gebouwde laagbouwflats schoon te houden en er is teveel criminaliteit in de wijk. Vanaf mei hebben ze hulp gekregen van de politie, die nu permanent in de wijk aanwezig is. Volgens agenten met wie we daarna een praatje maken, is dat een enorme verbetering. Tegenover zeven, acht doden door geweld per maand, zijn er de afgelopen maanden maar een paar mensen doodgeschoten. Het overgrote deel van de mensen is hartstikke blij met hun komst, maar ‘je begrijpt natuurlijk ook wel dat de gasten die de zaak verpesten niet blij met ons zijn. Soms gooien ze vuil uit het raam, of provoceren ze ons. Wij hebben tijdens onze opleiding geleerd terughoudend te zijn met geweld. Maar als ze het zoeken, kunnen ze het krijgen en dat weten ze ook’.

Agenten in San Antonio

In het gezondheidscentrum praten we met artsen en verpleegsters, waarvan er verschillenden uit Cuba afkomstig zijn. Ze hebben ook een paar patiënten die opgenomen zijn en of we die niet even willen zien om een praatje te maken. We praten met een oudere vrouw die dik tevreden is over de behandeling die zij krijgt. Een van de andere patiënten pest haar door te zeggen dat het haar eigen schuld is dat ze er voor suikerziekte ligt omdat ze zich een slag in de ronde eet. Terug op straat komen we twee jongens tegen die een stuk plastic tussen lantaarnpalen hebben gehangen en een gettoblaster ‘a todo volumen’ aan hebben staan en mensen knippen. Helemaal goed volgens Marisol, want wie mensen knipt voor een paar Bolivar haalt geen rottigheid uit. Het is duidelijk, het glas in half vol of half leeg wat de wijk betreft. ‘Maar we maken vooruitgang en tot nog toe hebben we hier altijd alle verkiezingen gewonnen. Alleen gaat lang niet iedereen stemmen, dus we hebben nog wel wat te doen. En verder moeten we zorgen dat mensen meedoen met de dingen die we organiseren’. Het mag dan geen lolletje zijn om in de wijk te wonen, maar we hebben enorm plezier. En aan het slot van ons bezoek natuurlijk de vraag hoe het komt dat we zo gek zijn om maar een paar dagen naar Venezuela te komen en wanneer we terugkomen. Want dan organiseren ze een feest met muziek en zo.

In het gezondheidscentrum

Ecarri is een journalist. Ecarri is erg kritisch op het sociaaleconomische beleid van de regering. Dat de armen het beter hebben gekregen, het zij zo. Maar als de economie geen nieuwe impulsen krijgt, leven we op de pof en daar heeft uiteindelijk niemand iets aan, zegt hij. Ook het feit dat de partij van Chávez het staats- en justitieel apparaat steeds meer naar haar hand zet, zint hem niet. Niet dat de oppositie het allemaal zo goed doet. Ecarri heeft niets op met gekken en fascisten en toen een deel van het leger in 2002 een staatsgreep tegen Chávez pleegde, had hij de moed om de communiqués van de legerleiding niet uit te zenden. Dat de coup door de mobilisatie van miljoenen Venezolanen die de opstandige militairen de kazerne injoegen na twee dagen mislukte, maakt zijn optreden niet minder dapper. Want wie in zo’n situatie niet buigt voor het recht van de sterkste, loopt het risico in de gevangenis te belanden of erger. Het waren twee beroerde dagen. Rechts-extremisten waren op zoek naar een zwarte, linkse politicus die zij op de markt in een kooi met bananen tentoon wilden stellen. Ana Elisa met wie wij eerder spraken, was ook een van degenen die zich in die dagen van haar beste kant liet zien; haar huis zat van onder tot boven vol met linkse onderduikers. Ecarri staat niet alleen negatief tegenover het huidige regeringsbeleid en de sfeer van confrontatie in het parlement – waar de Chávez- aanhang kort geleden fysiek geweld zou hebben gebruikt tegen parlementsleden van de oppositie-, maar is ook pessimistisch over de toekomst van het land. Het zou in Venezuela aan bereidheid om met elkaar het gesprek ontbreken waardoor het doorbreken van de polarisatie onmogelijk lijkt. Positief is hij over oppositieleider Henrique Capriles die bij de onlangs gehouden presidentsverkiezingen maar op het nippertje verloor van Maduro, de opvolger van Chávez. Opvallend is dat hij eveneens positief over Maduro is. Dat terwijl de nieuwe president door de oppositie omschreven wordt als een weinig begaafde buschauffeur die niet in staat zou zijn om het land fatsoenlijk te leiden. ‘Ik ben onder de indruk van het strategische vernuft van Maduro, die het afgelopen paar maanden heeft laten zien allesbehalve een stroman van Chávez te zijn. Hij is pragmatischer dan Chavez en daar heeft ons land behoefte aan.

Edgardo Lander heeft als Venezolaanse onderzoeker die verbonden is aan het Transnational Institute in Amsterdam de afgelopen tientallen jaren campagne gevoerd tegen de door de VS gepromote vrijhandelsverdragen. Ondanks het feit dat die verdragen er door de effectieve oppositie van links niet gekomen zijn, is hij niet optimistisch over de toekomst van zijn land. Zowel vanuit milieu- als vanuit economisch oogpunt is het Venezolaanse model naar zijn mening een ramp. De oliewinning waar het land op drijft vernietigt het milieu en heeft in economisch opzicht tot de zogenaamde ‘Dutch disease’ (Hollandse ziekte) geleid. Dat betekent dat de inkomsten uit de oliewinning de economische ontwikkeling blokkeren. Het binnenkomend kapitaal wordt namelijk ingezet om importen te financieren en van productie laat staan van export is nauwelijks sprake. Rentenierkapitalisme en leninistisch bestuur gaan hand in hand en van het stimuleren van de productie en de noodzakelijke democratisering van Venezuela komt weinig terecht, volgens Lander. Positief is hij daarentegen over het feit dat miljoenen mensen uit de marginaliteit en armoede zijn ontsnapt, dat de grote massa gepolitiseerd is geraakt en daarmee het perspectief van terug naar vroeger tijden heeft afgesloten. Zelfs de oppositie is door dat proces ingrijpend veranderd. Wanneer zij niet minimaal een sociaaldemocratische positie inneemt, maakt het volk gehakt van hen.

Edgardo Lander

We sluiten ons bezoek af met een bezoek aan het buurtje ‘Zonnevilla’s’, 107 prachtige woningen die vanuit stedenbouwkundig oogpunt fraai in elkaar geschoven zijn en waar vijf- à zeshonderd mensen wonen. De buurt is schoon, veel groen, bloemenperkjes en kruiden, kortom een paradijs voor arme mensen. Dat is wel eens anders geweest. De oudere bewoners van de buurt hebben in 1981 meegemaakt dat hun provisorische woningen van de helling spoelden na een aantal dagen van dramatische regenval. Meer dan twintig jaar woonden ze in provisorische optrekjes van stukken plastic, balken, planken en wat zinkplaten. Wie in Caracas rondkijkt, ziet ellende zat maar deze buurt zag er wel erg beroerd uit. Chávez kwam er op en dag met de auto langs en gaf zijn chauffeur op een dag opdracht om even te stoppen omdat hij zich persoonlijk op de hoogte wilde stellen. Daar trof hij Maria Marqués en andere bewoners aan met wie hij een goed gesprek had. Vervolgens gaf Chávez de burgemeester opdracht om de boel op orde te brengen, met het resultaat waar we nu mee geconfronteerd worden.


Aan Maria vragen we hoe het komt dat de boel zo mooi op orde is. ‘Organisatie’ is haar antwoord. De mensen hier zijn bewust en goed georganiseerd, wat maakt dat er geen plaats is voor mensen die rotzooi of problemen maken. Met zijn allen doen we reparaties, leggen we riolering aan, hebben we een crèche opgezet. Verder zijn we bezig een muur te bouwen langs de autoweg, want we moeten het niet hebben dat Jan en alleman hier binnenkomt. Wij doen het zo dat iedereen die inkomsten heeft, maandelijks een klein bedrag afdraagt voor de gemeenschappelijke pot.’ Onder invloed van het regeringsbeleid krijgen wijkcomités de laatste jaren ook formele bevoegdheden en de toegang tot fondsen om de omstandigheden te verbeteren. Carmen Zerpa die ook actief is in het wijkcomité, mengt zich in het gesprek: ‘Maar lang niet iedereen heeft hier de capaciteit om zaken te administreren en de financiën op orde te houden. Soms rotzooien ze maar wat aan, sorry dat ik het zeg hoor. We hebben in dit land een schreeuwend gebrek aan vakmensen en mensen die bedrijfjes opzetten. Via onderwijs moeten we daar verandering in zien te brengen want een land dat alleen maar consumeert en niets op weet te bouwen, dat gaat natuurlijk niet. Want voor niets gaat de zon op’.


Eén vandaag: Chavez overleden (klik op deze link voorinterview met Tessa Marsman)

Eén vandaag: Chavez overleden (klik op deze link voorinterview met Tessa Marsman)

Is dit het einde van het socialisme in Venezuela?

De Venezolaanse president Hugo Chávez is dinsdag overleden. Hij had kanker en zijn situatie was al dagen kritiek. Hij was 58 jaar.

Aanhangers roemen zijn betrokkenheid bij het volk en de hulp die hij gaf aan de armen. Tegenstanders noemen hem een dictator die het land naar de rand van de afgrond heeft gebracht. Vanavond in EenVandaag: de erfenis van Hugo Chávez met Tessa Marsman, zij werkte voor de Venezolaanse staatstv en Venezuela-kenner Remi Lehmann.

Nederland is eerlijk over beleid Latijns Amerika. Het Buitenlandbeleid van het Koninkrijk in Latijns-Amerika 2012 kritisch bekeken

-Door Tessa Marsman- De Nederlandse regering is met het buitenlandbeleid van Nederland in Latijns Amerika is het voor het eerst afgestapt van economisch beleid verhult als ontwikkelingswerk. 14 december 2011 presenteerde Minister Donner van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties zijn beleid in Latijns Amerika. In het beleidsdocument staat beschreven hoe Nederland bilateraal en via de EU, multilateraal, economische verbanden wil aangaan en wil versterken met landen en met collectieven van landen in Latijns Amerika. Nederland gaat ontwikkelingsverbanden afbouwen.

Dat lijkt een stijlbreuk maar in werkelijkheid was het contact met Latijns Amerika steeds voornamelijk gebaseerd op Economisch gewin van Nederland. Ook ontwikkelingswerk in het werelddeel was hierop gericht. Die koers werd al een paar jaar geleden ingezet. Nederland en Europa nemen daarmee de rol van de VS over in Latijns Amerika. Dat land beschouwde Latijns Amerika als zijn achtertuin en mengde zich in de staatspolitiek en daarmee in de economie onder het voorwendsel het werelddeel te helpen.

In het beleidsdocument wordt de nieuwe koers gepresenteerd als een toekomstige overeenkomst tussen gelijken. Er zouden verbanden worden aangegaan waar beide continenten profijt van hebben, aldus de minister in het document. Maar omdat de overeenkomsten voornamelijk gebaseerd zijn op FTA´s (Free Trade Agreements), zal dat in de praktijk anders uitpakken. FTA´s zijn juist al decennia lang de rem op een economische en sociale ontwikkeling van de gewone man in Latijns Amerika.

Dat Nederland niet van plan is om de FTA´s onder alle omstandigheden door te voeren blijkt ook uit het volgende bericht van Buitenlandse Zaken: LINK Daarin wordt benadrukt dat handelsakkoorden worden afgesloten waarin er rekening gehouden wordt dat de Europese markten niet overspoeld worden met goedkope Zuid-Amerikaanse producten.

Overeenkomsten tussen Europa en Latijns-Amerika zullen tot een nog grotere verdeeldheid leiden op het continent waar tegenstellingen tussen linkse en rechtse politiek nu al groot zijn. Europa gaat samenwerking aan op basis van neoliberale uitgangspunten. Zuid-Amerikaanse landen waar geprobeerd wordt een sociaal democratisch of socialistische staat op te zetten keren zich juist steeds meer af van neoliberale politiek en overeenkomsten. Venezuela is daarvan één van de voorlopers. Tegenstellingen verscherpen.

In het beleidsdocument wordt de samenwerking met de Latijns-Amerikaanse veel landen genoemd, die geen linkse koers varen. Met name Colombia, Panama, Costa Rica en Guatemala. In Peru is dit jaar voor het eerst een president gekozen met een linkse inslag. De handelsrelaties met het land blijven vooralsnog op dezelfde manier bestaan.

In een onderzoek van Transnational Institute (TNI) werd over de verdeeldheid de volgende analyse geschreven LINK:

This report argues that the EU discourse on cooperation geared towards support

for regional integration is nothing more than rhetoric, and that in reality the EU’s

interests lie in preparing the terrain in order to later negotiate with blocks, and thus

gain access to larger goods and services markets. It also argues that the integration

promoted by the EU in the AAs do not promote inclusive and environmentally

sustainable development. We will also demonstrate that if the countries of LA sign

FTAs with Europe (which result in the liberalisation of their markets and services,

the handing over of their intellectual property rights, provide for disproportionate

protection for investments, and allow European transnational corporations to pillage

natural resources), not only will they be unable to implement alternative integration

projects in the future, but there are also serious risks that divisions in existing projects

will be heightened, as we have seen in the case of the CAN.

The AAs proposed by the EU seek to consolidate a development model in the

region based on the logic of free trade and agro-exports from LA to the EU. This

model also opts for the privatisation of public companies, the deregulation of

investments and free reign to transnational corporations, the development of megainfrastructure

projects to facilitate exports, and mono-crop agriculture. It is a model

that the peoples and some LA governments reject today, because it undermines

the possibility of building an alternative integration. The Latin American peoples

are looking for a regional integration that breaks with the model that has plunged

much of Latin America into under-development and poverty, has turned natural

resources into commodities, degraded the land and destroyed indigenous and

peasant farmer communities, and is leading down the road to eco-suicide as a result

of climate change.

The future of these negotiations is uncertain. The EU is having increased difficulty

imposing its position against growing opposition from many Latin American

governments and large, organised social sectors in both Europe and Latin America.

In particular, there is growing awareness by some governments that FTAs do not

only mean the opening of borders, but also binding commitments that undermine

their capacity to set development priorities and to run national and regional

development projects geared towards the welfare of their peoples. In a moment

of such unprecedented global crisis, the worst decision would be to restrict their

political room for manoeuvre in responding to these crises by signing FTAs

Voor de relatie tussen Nederland en Venezuela betekent de Nederlandse koers dat de tegenstellingen vergroten tussen de twee landen. De Venezolaanse president Hugo Chavez probeert al jaren het verband tussen de Latijns Amerikaanse landen te verstevigen op economisch en sociaal gebied. Onder andere door de vorming van de ALBA (Alternativa Bolivariana para las Américas). Venezuela levert daaraan een grote financiële bijdrage.

Economisch is Venezuela relatief sterk. De economie is bijna volledig afhankelijk van de olie en de olieprijs. Daardoor is het land tot op heden niet erg vatbaar voor de economische crisis. Dit in tegenstelling tot wat het beleidsrapport meldt. De grootste bron van olie is op het moment de Faja de Orinoco. De ontginning en verwerking van deze zeer ruwe olie is echter erg duur en alleen rendabel als de olieprijs hoog is. Venezuela zal daarom zijn best doen om die olieprijs hoog te houden. Het is in zekere zin alles of niets. Als de prijs hoog is, zal Venezuela veel olie kunnen procederen, bij een lage prijs zal de grootste bron niets produceren. Vooralsnog is de olieprijs op pijl, maar het is de achilleshiel van Venezuela.

Venezuela probeert zich buiten ongunstige internationale FTA´s te houden. Dat doet zij door bestaande samenwerkingsverbanden tussen Latijns-Amerikaanse landen te verlaten of aan te gaan. Venezuela stapte in 2007 uit de CAN, omdat die een verregaande FTA af wilde sluiten met de VS. Venezuela is nu in proces om toe te treden tot de MERCOSUR.


Op militair gebied hebben Venezuela en Nederland een haat liefdeverhouding. Militair werken ze samen, met name op het gebied van drugsbestrijding. Aan de andere kant betichten beide landen elkaar ervan dat zij militair provoceren. Er heerst een lichte oorlogsdreiging.

In het beleidsdocument van Nederland wordt een hoofdstuk geweid aan veiligheid. Een thema dat ook altijd hoog op de Noord-Amerikaanse agenda stond. De VS begon jaren geleden met een groot drugsoffensief aangevoerd vanuit Colombia en in het land zelf. Vooralsnog wierp dat offensief geen vruchten af. Latijns Amerikanen in linkse kringen zien deze militaire drugsoperaties als militaire interventie op het continent.

Een door Nederland ingezet verdrag van San José (pg 14 van het beleidsrapport), kan in diezelfde lijn worden gezien. Het lijkt zelfs een regelrechte mogelijkheid om te interveniëren

Zie alinea van rapport hieronder:

Er zijn nog veel meer conclusies uit het beleidsdocument te trekken. Ik laat het voorlopig hierbij.

2011 herzien

January 1, 2012 Leave a comment

The stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

A New York City subway train holds 1,200 people. This blog was viewed about 4.900 times in 2011. If it were a NYC subway train, it would take about 4 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

Categories: Extra

kamervragen over weigering van Nederland in luchtruim bij Venezuela

September 29, 2011 Leave a comment

Rijksoverheid , 23 september 2011,

Antwoorden op vragen over het Jaarverslag 2010 van de Kustwacht voor het Caribisch gebied.

Bij beantwoording datum, onze referentie en betreft vermelden.Hierbij bied ik u de antwoorden aan op de vragen van de vaste commissie voor Defensie van 16 september jl. over het Jaarverslag 2010 van de Kustwacht voor het Koninkrijk der Nederlanden in het Caribisch gebied (32500-X109/2011D43897).


Antwoorden op de vragen van de vaste commissie Defensie d.d. 16 september jl. over het Jaarverslag 2010 van de Kustwacht voor het Koninkrijk der Nederlanden in het Caribisch gebied (32500-X109/2011D43897).

Vraag 1 Welke redenen voert Venezuela aan voor de weigering om vliegtuigen van de Kustwacht toegang te verlenen tot het internationale deel van het (vrije) luchtruim dat door Venezuela in het kader van de vliegveiligheid wordt beheerd? Venezuela voert geen redenen aan voor de weigering vliegtuigen van de Kustwacht toegang te verlenen tot het internationale deel van het luchtruim. Sinds 1 mei 2011 hebben de Venezolaanse autoriteiten niet meer geweigerd vluchten van de Kustwacht toegang tot de FIR-Maiquetia te verlenen.

Vraag 2 Kunt u inschatten waarom de problematiek met Venezuela over de Flight Information Region niet kan worden opgelost? Wat zijn de specifieke probleempunten? Welke praktische problemen geeft de Venezolaanse weigering om onze vliegtuigen toe te laten in het luchtruim voor de operationele taken van de Kustwacht? Welke initiatieven gaat u in 2011 ondernemen op deze problematiek nu eens eindelijk op te lossen? Hoe kan de Venezolaanse opstelling hieromtrent worden ver anderd? Welke lijn trekt de Nederlandse regering hier? Vraag 6 Kunt u uiteenzetten waarom de bilaterale samenwerkingsovereenkomst met Venezuela niet kan worden gebruikt voor de oplossing van de problematiek omtrent het luchtruim? Antwoord op vraag 2 en 6: Nederland heeft de problematiek rondom de FIR regelmatig op hoog ambtelijk en politiek niveau aan de orde gesteld. Sinds het overleg in juli 2010 tussen de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken Verhagen en zijn ambtgenoot is afgesproken de besprekingen hierover op ambtelijk niveau voort te zetten. Dit heeft in juni 2011 geleid tot concrete afspraken met Venezuela, waarin wederom is bekrachtigd dat Venezuela verantwoordelijk is voor air traffic services in de FIRMaiquetia, waarbij de vliegveiligheid voorop staat. Ook is vastgesteld dat de FIR niet voorziet in een toestemmingsvereiste voor staatsluchtvaartuigen om de FIR binnen te vliegen buiten het territoriale luchtruim. In overeenstemming met het gestelde in annex 11 van de ICAO-regelgeving zal het Koninkrijk Venezuela informeren wanneer de FIR-Maiquetia wordt binnengevlogen. Hierbij is geen sprake van het vragen van toestemming.

Vraag 3 Kunt u uiteenzetten wat de gevolgen zijn geweest van de regelmatige weigeringen van de Venezolaanse overheid om vliegtuigen van de Kustwacht toegang te verlenen tot het internationale deel van het luchtruim dat door hen wordt beheerd? Is er sprake geweest van onveilige situaties ten gevolge van deze acties van Venezuela? De eerdere weigeringen hadden directe gevolgen voor de vliegduur, zoals voor vluchten van en naar Sint Maarten, omdat moest worden omgevlogen. Ook waren er gevolgen voor de opbouw van het beeld op zee, onder andere ten behoeve van antidrugsoperaties. De weigeringen hebben niet tot onveilige situaties geleid.

Vraag 4 Kunt u uitgebreid uiteenzetten waarom de uitvoering en afronding van de langdurige (Europese) aanbesteding- en investeringstrajecten vertraging hebben opgelopen? De planning en de uitvoering van investeringstrajecten kunnen uiteenlopen doordat het proces van behoeftestelling tot verwerving (juridisch) complex is, er veel interne partijen bij betrokken zijn en de mogelijkheid bestaat rechtsmiddelen aan te wenden bij de gunning. Thans wordt per project bezien op welke wijze deze vertraging zo veel mogelijk kan worden beperkt.

Vraag 5 Kunt u nader aangeven of de uitbreiding van het walradarsysteem naar de Bovenwindse eilanden om zodoende bij te dragen aan de bestrijding van illegale immigratie en drugs, financieel haalbaar is? Zal Nederland financieel bijdragen aan een dergelijk systeem? Zo ja, met hoeveel geld? De haalbaarheid van een walradarsysteem voor de Bovenwindse eilanden is, ook in financiële zin, nog onderwerp van overleg tussen de landen. Daarbij moet onder meer worden beoordeeld of de operationele meerwaarde van het systeem opweegt tegen de kosten.

Vraag 7 Hoe is de jaarlijkse oefening Open Eyes met Venezuela verlopen? De jaarlijkse Open Eyes oefening met Venezuela is naar tevredenheid verlopen. De oefening is in 2010 georganiseerd door Venezuela vanuit Punto Fijo en richtte zich vooral op Search-and-Rescue aspecten. De Kustwacht heeft deelgenomen met de cutter Jaguar, een DASH-8 patrouillevliegtuig en de AS355 helikopter.

Vraag 8 Hoe komt het dat in 2010 zoveel minder drugs in beslag is genomen dan het jaar ervoor, terwijl het walradarsysteem goed functioneert, de bevoegdheden van de Kustwacht zijn verruimd en de samenwerking met and ere landen is verbeterd op basis van het verdrag van San José? Is de informatievoorziening van de Kustwacht wel adequaat? In 2010 heeft de Kustwacht minder drugs onderschept dan in voorgaande jaren. De Kustwacht heeft echter wel een actie geïnitieerd en gecoördineerd waarbij door de Koninklijke Marine 1483 kg drugs is onderschept. Dit illustreert niet alleen de nauwe samenwerking met partners maar ook het feit dat de Kustwacht slechts een onderdeel is van een rechtshandhavingketen, aangestuurd door de Openbaar Ministeries van de landen. De ervaring leert dat smokkelaars hun routes verleggen als de weerstand toeneemt. De drugsstroom naar de landen in het Caribisch deel van het Koninkrijk (en vervolgens naar Europa) is de laatste jaren gestaag afgenomen. De gezamenlijke inspanningen van de Kustwacht en haar ketenpartners lijken daar een rol bij te spelen.

Vraag 9 Waaruit bestaat de meerbehoefte aan middelgrote varende capaciteit? In hoeverre draagt het behoud van twee patrouilleschepen bij de Koninklijke Marine bij aan de versterking van de capaciteiten van de Kustwacht? In het Lange Termijn Plan 2009-2018 is voorzien dat er in de nabije toekomst, een aanvullende behoefte aan middelgrote varende capaciteit voor de Kustwacht ontstaat. De Kustwacht heeft in 2010 een eerste onderzoek uitgevoerd naar mogelijkheden om in deze toekomstige capaciteit te voorzien met eigen of met defensiemiddelen. Alvorens een besluit kan worden genomen, dient de exacte omvang van de aanvullende behoefte nog te worden vastgesteld. De Kustwacht kan jaarlijks ten minste blijven beschikken over 92 vaardagen van het stationsschip.

Vraag 10 Welke consequenties hebben de bezuinigingen bij Defensie op de invulling van behoeften aan extra capaciteit? Is om die reden besloten af te zien van de invulling van de organieke duikcapaciteit? Het is op dit moment niet be kend welke invloed de bezuinigingen bij Defensie hebben op de Kustwacht. De Kustwacht kan vooralsnog jaarlijks beschikken over 92 vaardagen van het stationsschip en 290 vlieguren van de boordhelikopter. Het besluit vooralsnog niet over te gaan tot inrichting van de organieke duikcapaciteit voor de Kustwacht staat los van de bezuinigingen bij Defensie. De Kustwacht zal eerst inventariseren welke duikcapaciteit beschikbaar is bij de ketenpartners en of deze mede kan voorzien in de behoefte van de Kustwacht.

Vraag 11 In 2010 zijn er geen illegale immigranten aangehouden terwijl er in 2009 nog 52 en 2008 tien illegale immigranten zijn aangehouden. Zijn hier nog meer verklaringen voor te vinden naast de verscherping van het toezicht op de illegaliteit op de eilanden? Speelt de Kustwacht hier ook een rol bij? Is illegale immigratie een prioriteit voor de Kustwacht? Er is geen andere aantoonbare verklaring voor het niet aanhouden van illegalen in 2010 door de Kustwacht. Het verscherpte t oezicht op de eilanden zelf wordt uitgevoerd door partners binnen de rechtshandhavingketen. Op zee is het aantal controles van de Kustwacht toegenomen, maar hierbij zijn geen onregelmatigheden geconstateerd met betrekking tot illegale immigratie. Illegale immigratie blijft een prioriteit voor de Kustwacht.

Vraag 12 Kunt u nader ingaan op de opvallende toename van het aantal illegale Venezolaanse vissers? Zijn hier verklaringen voor en worden er intensievere maatregelen genomen? Er is geen duidelijke verklaring voor de plotselinge toename in 2010 van het aantal illegale Venezolaanse vissers. De Kustwacht blijft frequent patrouilleren in de gebieden waar illegale visvangst voorkomt.

Vraag 13 Waarom maakt de drugsvangst van de Hr. Ms. Van Speijk, dat dienst deed als stationsschip in de West, geen onderdeel uit van de jaarlijkse drugsvangst van de Kustwacht? De Kustwacht opereert in nauwe samenwerking met nationale en internationale partners. De drugsvangst door de Hr. Ms. Van Speijk is geïnitieerd en gecoördineerd door de Kustwacht. Op het moment van de drugsvangst door de Hr. Ms. Van Speijk voer deze echter in internationaal taakgroepverband, onder Amerikaans commando.

Vraag 14 In hoeverre zijn er momenteel nog steeds technische problemen met de Lynx waardoor de inzetbaarheid onder druk is komen te staan? De technische problemen zijn een gevolg van de veroudering van de Lynx, reden waarom de Lynx helikopter wordt uitgefaseerd en vervangen door de NH-90 helikopter. In de overgangsperiode kan de inzetbaarheid van een helikopter ten behoeve van de kustwacht onder druk komen te staan.